Magsbalans
In internasionale betrekkinge verwys magsbalans of magsewewig na 'n teorie waarvolgens state hul voortbestaan kan verseker deur te verhoed dat enige staat genoeg militêre mag verkry om alle ander te oorheers.[1] As een staat baie sterker word, voorspel die teorie dat die staat voordeel sal trek uit sy swakker bure en hulle daartoe sal dryf om in 'n verdedigende koalisie te verenig. Sommige politieke realiste hou vol dat 'n magsbalansstelsel meer stabiel sal wees as een met 'n dominante staat, aangesien aggressie nie-winsgewend is as daar 'n ewewig tussen 'n mag en mededingende koalisies is.[1]
Wanneer dit bedreig word, kan state veiligheid soek deur ewewig na te streef en met ander te verbind teen die heersende bedreiging; of saamspan, en hulself in lyn bring met die dreigende mag.[2] Ander alliansie-taktieke sluit in om ander state te oortuig om die aggressor te konfronteer sonder om self betrokke te raak sowel as om 'n reeks van alliansies te vorm om die aggressor teen te staan. Realiste het al lank gedebatteer oor hoe die polariteit van 'n stelsel die keuse van taktiek beïnvloed;[3] Daar word egter algemeen ooreengekom dat in bipolêre stelsels elke groot moondheid geen ander keuse het as om die ander direk te konfronteer nie.[4] Tesame met debatte tussen realiste oor die voorkoms van balansering in alliansiepatrone, is ander skole van internasionale betrekkinge, soos konstruktiviste, ook krities oor die magsbalans, en betwis kernrealistiese aannames oor die internasionale stelsel en die gedrag van state.[5]
Geskiedenis
[wysig | wysig bron]Die beginsel betrokke by die behoud van die magsbalans as 'n bewuste doelwit van buitelandse beleid, soos David Hume in sy Essay on the Balance of Power uitgewys het, is so oud soos die geskiedenis, en is deur Grieke soos Thukydides sowel as politieke teoretici en as praktiese staatsmanne.[6] 'n Studie van 2018 in International Studies Quarterly het bevestig dat "die toesprake van die Korintiërs van voor die Persiese Oorloë tot die nasleep van die Peloponnesiese oorlog 'n blywende tesis van hul buitelandse beleid openbaar: dat imperiale ambisies en gelykmakende neigings, soos dié van Athene, Sparta en Thebe moet teëgewerk word om te verhoed dat 'n tiranstad binne die samelewing van Griekse stadstate ontstaan."[7]
Dit het in die 15de eeu weer onder die Italiaanse stadstate van die Renaissance verskyn. Francesco Sforza, Hertog van Milaan, en Lorenzo de' Medici, heerser van Florence, was die eerste heersers wat aktief so 'n beleid gevoer het, met die Italiese Liga, hoewel historici die innovasie oor die algemeen aan die Medici-heersers van Florence toegeskryf het. [8] Bespreking van Florence se beleid kan gevind word in De Bello Italico, deur Bernardo Rucellai, 'n Medici-skoonseun.[8] Dit was 'n geskiedenis van die inval van Italië deur Karel VIII van Frankryk, en het die frase magsbalans aan historiese ontleding bekendgestel.[8]
Internasionalisme, wat die oorheersende rigting van Europese internasionale betrekkinge was voor die Vrede van Wesfale, het plek gemaak vir die leerstelling van die magsbalans. Terwyl die magsbalans nie uitdruklik in die Vrede van Wesfale genoem is nie, is dit tydens die onderhandelinge verwys.[9] Daaropvolgende gedrag deur state het die magsbalans weerspieël.[9] In die Verdrag van Utrecht in 1713 is daar verskeie kere na die leerstelling verwys.[10][9]
Eers aan die begin van die 17de eeu, toe Grotius en sy opvolgers die idee van die internasionale reg ontwikkel het, is die magsbalans as 'n fundamentele beginsel van diplomasie geformuleer, hoewel hierdie formulering bestaande praktyke moes weerspieël het. In ooreenstemming met hierdie nuwe dissipline het die Europese state 'n soort federale gemeenskap gevorm, waarvan die fundamentele voorwaarde die behoud van 'n magsbalans was, dit wil sê so 'n beskikking van dinge dat geen enkele staat, of potentaat, absoluut in staat behoort te wees nie. om te oorheers en wette aan die res voor te skryf. En aangesien almal ewe geïnteresseerd was in hierdie skikking, is dit beskou as die belang, die reg en die plig van elke moondheid om in te meng, selfs met wapengeweld, wanneer enige van die voorwaardes van hierdie skikking geskend is, of aangeval deur enige ander lid van die gemeenskap.[11]
Hierdie magsbalansbeginsel, sodra dit geformuleer is, het 'n aksioma van politieke wetenskap geword. Fénelon het in sy Instruksies die aksioma op die jong Franse Dauphin beïndruk. Frederik die Grote het in sy Anti-Machiavelli die beginsel aan die wêreld verkondig. In 1806 het Friedrich von Gentz dit met bewonderenswaardige duidelikheid weer gestel in Fragments on the Balance of Power. Die beginsel het die basis gevorm van die koalisies teen Lodewyk XIV van Frankryk en Napoleon, en die aanleiding (of verskoning) vir die meeste van die Europese oorloë tussen die Vrede van Wesfale (1648) en die Kongres van Wene (1814). Dit is veral deur Groot-Brittanje beywer, selfs tot en met die Eerste Wêreldoorlog, aangesien dit gepoog het om te verhoed dat 'n Europese landmoondheid sy vlootoorheersing meeding.