Minimalismu
| Minimalismu | |
|---|---|
| movimientu artísticu y estilu arquiteutónicu | |
 | |
 |
El minimalismu, nel so ámbitu más xeneral, ye l'enclín a amenorgar a lo esencial, a desaposiar d'elementos sobrantes. Ye una traducción transliteral del términu inglés minimalism, esto ye, qu'utiliza lo mínimo (minimal n'inglés). Ye tamién la concepción de simplificar tou a lo mínimo.
Surde n'Estaos Xuníos a empiezos de la década de 1960, siguiendo la tradición xeométrica norteamericana y reaccionando contra l'abusivu predominiu de les corrientes realistes y l'arte pop per parte de museos y coleicionistes. Esti enclín supunxo la última etapa del reduccionismu propuestu nel so día por Kazimir Malévich, polos constructivistas rusos y pol movimientu artísticu De Stijl.[1]
El minimalismu queda más claru si esplícase que minimalismu en realidá quier dicir minimismo. El términu «minimal» foi utilizáu per primer vegada pol filósofu británicu Richard Wollheim en 1965 pa referise a les pintures d'Ad Reinhardt y a otros oxetos de bien altu conteníu intelectual pero de baxu conteníu de manufactura, como los «ready-made» de Marcel Duchamp. El términu tamién s'aplica a los grupos o individuos que practiquen el ascetismu y qu'amenorguen les sos pertenencies físiques y necesidaes al mínimu.
Cultura
[editar | editar la fonte]
Como movimientu artísticu, identificar con un desenvolvimientu del arte occidental posterior a la Segunda Guerra Mundial, empecipiáu en 1960.
Según la última versión del diccionariu de la Real Academia Española (RAE), el minimalismu ye una corriente artística qu'utiliza elementos mínimos y básicos, como colores puros, formes xeométriques simples, texíos naturales, etc.
So la premisa «l'oxetu ye l'oxetu», el minimalismu va venceyar a les corrientes conceptuales que van apaecer darréu dempués.[1]
L'heriedu del minimalismu apuerta nun amenorgamientu de l'actividá del artista y nun aumentu de l'actividá del espectador, al que pretenden provocar un estímulu intelectual, y ye qu'otra de les carauterístiques d'esti enclín ye la importancia de los aspeutos teóricos, resaltaos con cuenta de convertir l'arte en ferramienta de conocencia. Esti interés pola participación activa del espectador termina derivando na apaición del «happening», manera representativa nel que l'espectador yera convidáu a participar viviegamente na aición artística, quedando abolida la tradicional separación ente creador y receptor.[1]
- Carauterístiques
- Astraición
- Concentración