David Baltimore

David Baltimore
2013
Persoonlijke gegevens
Geboortedatum	7 maart 1938
Geboorteplaats	New York
Overlijdensdatum	6 september 2025
Overlijdensplaats	Woods Hole, Massachusetts
Land	Verenigde Staten
Academische achtergrond
Alma mater	Swarthmore College (1956 – 1960) Massachusetts Institute of Technology (1960 – 1961) Rockefeller-universiteit (1961 – 1964) John L. Miller Great Neck North High School William A. Shine Great Neck South High School
Wetenschappelijk werk
Vakgebied	biochemie, moleculaire biologie, virologie, biologie, genetica, genetische technologie
Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde
Jaar	1975
Reden	Voor het beschrijven hoe tumorvirussen inwerken op het genetische materiaal van de cel.
Samen met	Renato Dulbecco Howard Temin
Voorganger(s)	George Emil Palade Albert Claude Christian de Duve
Opvolger(s)	Baruch Blumberg Daniel Carleton Gajdusek
Website
Portaal    Geneeskunde

David Baltimore (New York, 7 maart 1938 – Woods Hole (Massachusetts), 6 september 2025) was een Amerikaans bioloog en winnaar van de Nobelprijs. Hij won in 1975 samen met Renato Dulbecco en Howard Temin de Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde voor het beschrijven hoe tumorvirussen inwerken op het genetische materiaal van de cel.

Biografie

Baltimore studeerde in 1956 af aan de Great Neck High School, haalde in 1960 zijn Bachelor of Arts aan het Swarthmore College en in 1964 zijn PhD aan de Rockefeller-universiteit. Hij ging na een postdoc aan het Massachusetts Institute of Technology MIT en het Albert Einstein College of Medicine in 1968 werken bij het MIT.

Zijn grootste bijdrage aan de virologie in 1975, het jaar waarin hij zijn Nobelprijs won, was de ontdekking van reverse-transcriptase, RTase of RT. Reverse-transcriptase is een enzym dat enkelstrengs RNA transcribeert naar dubbelstrengs DNA. Hij ontdekte dit enzym in een virus dat kanker veroorzaakt bij muizen terwijl, onafhankelijk van hem, Howard Termin reverse-transcriptase ontdekte in een virus dat kanker bij kippen veroorzaakt. Hoewel het onderzoek zich aanvankelijk richtte op virussen die kanker veroorzaken bewees later onderzoek dat reverse-transcriptase essentieel is voor de reproductie van retrovirussen, zoals hiv. Baltimore was in 1975 eveneens een organisator van de Asilomarconferentie over recombinant DNA. Daarnaast ontwikkelde hij de Baltimore-classificatie, waarbij virussen in zeven klassen worden ingedeeld gebaseerd op het mechanisme van virale mRNA-synthese.

Baltimore en Vincent Racaniello gebruikten in 1981 recombinant DNA-technologie voor het genereren van een plasmide die het genoom van poliovirus kon coderen. Het plasmide-DNA werd in een cel van een zoogdier aangebracht, waarna het poliovirus werd geproduceerd. Deze methode voor het maken van DNA dat het genoom van een virus codeert wordt vandaag de dag veel gebruikt in de virologie. Andere belangrijke ontdekkingen van Baltimores laboratorium zijn de ontdekking van de transcriptiefactor NF-kB en de recombination activating genes RAG-1 en RAG-2.

Baltimore werd in 1982 de oprichter-directeur van MIT's Whitehead Institute, waar hij tot juni 1990 bleef. Hij werd op 1 juli 1990 president van de Rockefeller-universiteit in New York.

Hij was eind jaren 80 en begin jaren 90 bij een schandaal betrokken rondom MIT-medewerker Thereza Imanishi-Kari. Deze werd beschuldigd van het vervalsen van wetenschappelijk onderzoek en dat had invloed op de reputatie van Baltimore. Hij trad vanwege dit schandaal op 3 december 1991 als president van de Rockefeller-universiteit af, maar bleef wel tot 1994 onderzoek aan de universiteit doen. Onderzoek van het National Institutes of Health toonde in 1996 aan dat er niet doelbewust was gefraudeerd, maar dat er wel fouten waren gemaakt die tot een onjuist resultaat hadden geleid.

Hij werd op 13 mei 1997 uitgenodigd om president van Caltech