Minimalizmi
Në artet pamore, muzikë dhe media të tjera, minimalizmi është një lëvizje arti që u shfaq në epokën pas Luftës së Dytë Botërore në artin perëndimor. Shpesh interpretohet si një reagim ndaj ekspresionizmit abstrakt dhe modernizmit. Lëvizja parashikoi praktika të ndryshme post-minimaliste në artin bashkëkohor që zgjeruan ose reflektuan në mënyrë kritike mbi qëllimet origjinale të minimalizmit. Minimalizmi theksoi reduktimin e artit në thelbin e tij, duke u përqendruar në vetë objektin dhe përvojën e shikuesit me sa më pak ndërmjetësim nga artisti. Artistë të shquar të lidhur me minimalizmin përfshijnë Donald Judd, Agnes Martin, Dan Flavin, Carl Andre, Robert Morris, Anne Truitt dhe Frank Stella.[1]
Minimalizmi ishte shfaqur si një koncept me emra të ndryshëm në histori. Ai u shfaq gjithashtu në doktrinat fetare si në Budizëm dhe në Islamin e shekullit të 6-të, ku themeluesi i tij Muhamedi praktikoi dhe predikoi të jetonte një jetë të thjeshtë. Kalifi Umar, pavarësisht se ishte mbreti i perandorisë më të madhe të asaj kohe, zgjodhi të jetonte me minimumin e domosdoshëm.
Minimalizmi në muzikë përmban metoda si përsëritja dhe variacioni gradual, të tilla si veprat e La Monte Young, Terry Riley, Steve Reich, Philip Glass, Julius Eastman dhe John Adams. Termi ndonjëherë përdoret për të përshkruar dramat dhe romanet e Samuel Beckett, filmat e Robert Bresson, historitë e Raymond Carver dhe dizenjot e automobilave të Colin Chapman. Në vitet e fundit, minimalizmi i referohet çdo gjëje ose kujtdo që është i rrallë ose i reduktuar në thelbin e tij.[2]